Constantine

“Ik zet mijn huid niet meer op het spel”

Op haar 25ste heeft Constantine al een hele weg afgelegd. Ze verwerkte haar verhaal in een strip over de impact van haar angst en onzekerheid op haar psoriasis. Die brengt ook haar vastberaden voornemen om met vertrouwen vooruit te kijken in beeld.

Er was eens een begaafd meisje. Ze was enig kind en wilde alles perfect doen. “Maar toen ik dertien was, verscheen er een heel klein plekje op mijn borstkas. Eerst dacht ik dat het gewoon een puistje was.” Alleen wilde het maar niet verdwijnen. Haar moeder, die ook psoriasis heeft, wist al snel waar het om ging. “Toch maakten we ons op dat moment niet al te veel zorgen. Het bleef beperkt en ik had er niet echt last van.”

Tekenen als vorm van expressie

Op haar zestiende veranderde echter alles. In die periode zat Constantine in een moeilijke periode: ze voelde zich niet goed op school en werd geconfronteerd met haar eerste grote verlies. “Van de ene dag op de andere doken de plekken overal op. Ik had er op mijn benen, borstkas en armen. Natuurlijk kon ik ze wel verbergen, maar de lessen lichamelijke opvoeding waren een echte nachtmerrie. Op die leeftijd bekijken en vergelijken jongeren elkaar voortdurend.”

Om met de blikken van anderen om te gaan, bedacht Constantine een stripverhaal over haar ziekte. “Ik tekende altijd al graag en ik was het beu om telkens opnieuw te moeten uitleggen wat ik had. Daarom zette ik mijn verhaal in schetsen op papier, al slaagde ik er maar niet in een einde te vinden.”

Haar arts raadde haar lichttherapie aan, een behandeling die ze erg belastend vond. Daarom ging ze op zoek naar meer alternatieve oplossingen, zoals zoutbaden. Die verlichtten de symptomen enigszins, maar losten het probleem niet op.

Toen ze aan de universiteit begon, werd haar psoriasis minder erg. “Ik deed mijn opleiding logopedie graag en ik hield wel van het studentenleven. Samen met mijn lotgenoten ontdekte ik onder andere dat ik een passie koesterde voor improvisatietheater.”

Helaas was haar aandoening nog niet uitgepraat. Aan het einde van haar studies zorgden een moeilijke relatie en haar eerste professionele stages ervoor dat de angst waarvan ze dacht dat ze die onder controle had, opnieuw de kop opstak. De psoriasisplekken keerden terug, erger dan ooit tevoren. “Ik denk dat 70 à 80% van mijn lichaam onder de plekken zat.”

Maanden moest ze wachten op haar afspraak bij de dermatoloog. Het moeilijkste daarbij was niet alleen de blik van anderen, maar ook die van zichzelf. “Elke ochtend in de spiegel kijken en zien dat de plekken er nog altijd zaten, was heel zwaar.” Soms verweet ze zichzelf dat ze haar emoties niet beter kon beheersen. Daarom begon ze intensief aan haar mentale weerbaarheid te werken.

Kwestie van evenwicht

Geleidelijk aan besefte Constantine dat haar psoriasis nauw verbonden is met haar gevoelens van angst en onzekerheid. Op het moment waarop de druk van een nieuwe stage haar evenwicht opnieuw dreigde te verstoren, nam ze een moeilijke beslissing: ze stopte ermee voordat een nieuwe opstoot kon ontstaan. “Ik wist dat ik anders de prijs zou betalen.”

Die beslissing kostte haar een extra studiejaar, maar ze heeft er nooit spijt van gehad. “Ik zei tegen mezelf dat het niet de moeite waard was om mijn huid opnieuw op het spel te zetten.” Dat besef betekende een keerpunt. Sindsdien besteedt ze veel meer aandacht aan haar welzijn. Ze volgt psychologische begeleiding, heeft geleerd situaties die haar kwetsbaar maken beter te herkennen en vond hulpmiddelen om haar angst te verminderen. Vandaag vindt ze het essentieel dat iedereen ontdekt wat hem of haar helpt om de druk van de ketel te halen en stoom af te blazen.

Ook haar passies helpen haar om dat evenwicht te bewaren. “Met mijn dermatoloog had ik het over de strip die ik als tiener was begonnen. Hij moedigde me aan om die opnieuw op te pakken en af te werken. Toen ik hem opnieuw begon te lezen, besefte ik dat hij niet meer bij mij paste. Daarom heb ik beslist om helemaal opnieuw te beginnen, in een andere, meer grafische stijl en volledig in kleur. De strip is onlangs verschenen met de steun van Psoriasis-Contact en ik ben er heel trots op.”

Daarnaast zet de jonge vrouw, die vandaag lesgeeft in een lagere school, zich met veel enthousiasme in voor haar werk met kinderen. “Ik wil goed voor mezelf zorgen en tegelijk aanvaard ik dat mijn plekken kunnen terugkomen. Ik heb geleerd om in de spiegel te kijken en tegen mezelf te zeggen dat mijn plekken me, op de momenten dat ik er heb, anders maken, maar dat ze ook gewoon bij mij horen. Vandaag ben ik behoorlijk gelukkig. Met de strip heb ik geprobeerd die ervaring te delen, zodat andere patiënten zich erin kunnen herkennen. Toen ik zestien was, dacht ik dat psoriasis alleen bij veel oudere mensen voorkwam, maar dat klopt natuurlijk niet.”

Voor de toekomst wil Constantine zich verder blijven ontplooien, een job die haar boeit houden, haar creatieve projecten verderzetten en tijd blijven vrijmaken om te tekenen. Misschien wil ze ooit ook een gezin stichten, terwijl ze blijft luisteren naar haar lichaam, zelfs als dat “heel luid van zich laat horen”.

“Psoria...Quoi?” van Constantine De Vriendt is een autobiografisch stripverhaal dat op een gevoelige manier het parcours vertelt van een tienermeisje dat geconfronteerd wordt met psoriasis. Het boek verscheen met de steun van Psoriasis-Contact.

^©Janssen-Cilag NV, a Johnson & Johnson company – EM-209566 – Approval date: 11-2026 – vu/er Luc Van Oevelen, Antwerpseweg 15 -17, 2340 Beerse